سوال مي کنم : چرا نميشه محبوب ترين خلقت رو ببينم؟ . تو مي دوني اما به روم نمياري . من دوباره مي پرسم ... تو از « العجل العجل يا حسين » گفتنهاي اهل کوفه ميگي و از عاشورا . من نمي فهمم ازت صدباره مي پرسم ... باز غرورم رو نمي شکني به جاش امتحانم مي کني .من امتحانت رو رد مي شم اما باز نمي فهمم باز سوال مي کنم و باز ... و باز ... و ... محکم تر از هميشه سوال مي کنم .سخت تر از هميشه امتحانم مي کني .من زمين مي خورم اين بار مي فهمم . تو با مهربوني بلندم مي کني . من ازت خجالت مي کشم: يا رب ظلمت نفسي ... تو اشکامو پاک مي کني ... ديگه اون سوال رو نمي پرسم ديگه مي دونم حالا فقط مي پرسم چقدر طول مي کشه اونقدر چشمام لايق بشه که محبوب ترين خلقت رو ببينم . تو مي گي از همين حالا شروع کن . حالا من يه منتظرم براي اون لحظه . و مي دونم تو از من منتظرتري . تو که هميشه از من به من مهربانتري . پس دستم رو بگير...